Vanmorgen vroeg uit de veren om naar Robben eiland te gaan. Dit is waar alle politieke gevangenen hebben vast gezeten. Vanaf het begin dat de eerste Nederlanders op kaap de goede hoop aankwamen, is dit eiland al bestemd om gevangenen op te sluiten.  Robben eiland ligt ongeveer 12 km van Kaapstad af, met de boot duurt dit ongeveer 3 kwartier. We vertrokken om 10.00 uur en zouden er om 10.45 uur aankomen, het was erg warm, Niels en Dirjan gingen beneden deks, of dit kwam doordat ze verbrand waren, of te lang waren doorgezakt de vorige avond, dat weet ik niet. Tess, Herna en ik, gingen bovendeks om nog even van de zon te genieten (ahum…. Rood, rood, rood.). Toen we op Robbeneiland aankwamen hebben we een tocht over het eiland gedaan, waarbij alle bijzonderheden warden verteld over de mensen die er gevangen hebben gezeten. De politieke gevangenen moesten in een lijm schat kalk hakken, ze hadden alleen maar een schop en hakijzer. Zonnebrillen of bescherming tegen de zon was er niet, als ze probeerden te vluchten dan warden ze ter plekke dood geschoten. In de schacht moesten de gevangen eten en ook hun behoeftes doen in een emmer. Nelson Mandela heeft bij de schacht op enig moment een toespraak gehouden als protest tegen de erbarmelijke omstandigheden op Robben eiland, en heeft daar een steen op de grond gelegd, alle gevangen volgden zijn voorbeeld nu ligt er nog steeds een pyramide van stenen voor de schacht, ter nagedachtenis van van deze gelegenheid.

Na de rondtocht warden we rondgeleid door een ex gevangene (schat dat hij ongeveer 75 jaar oud is). Hij vertelde dat sommige gevangenen als leiders van het verzet warden gezien, deze personen hadden een cel waar ze met niemand mochten spreken, ze mochten ook niet werken, ze warden gelucht van 11 uur tot 11.30 uur verder niets. Nelson Mandela heeft 18 jaar in deze cel gezeten, een ruimte van 2 bij 3 meter geen bed, alleen een paar dekens en een bankje. We vonden het heel heftig en emotioneel om deze cel te zien.

Gedurende deze tijd heeft hij het toch voor elkaar gekregen zijn gedachtengoed op papier te zetten, hij jeeft deze verstopt in de tuin, waar hij werd gelucht, deze brieven werden door iemand die werd vrij gelaten naar buiten gesmokkeld.

Om 14.00 uur waren we weer terug bij het waterfront, hier hebben we merendeels in de schaduw gelopen en geshopt, omdat wij te erg verbrand waren om nog in de zon te lopen.

Om 18.00 uur heeft Yvonne ons opgehaald voor een zonsondergang op de tafelberg, dit bleek bijna niet door te gaan, doordat de bewolking te laag was, we zijn er toch geweest, erg raar om in de wolken rond te lopen (letterlijk). Omdat we de zonsondergang door de bewoling niet goed konden zien zijn we naar een andere heuvel gegaan, genaamd silence hill, dit was zo mooi om te zien, een mooie afsluiting van onze vakantie.

We zijn nu terug in het hotel om ons op te frissen en onze biezen te pakken, al met al een supermooie vakantie waar we met veel plezier op terug kunnen zien. Dit pikken ze ons niet meer af.

We hopen jullie snel weer terug te zien.

Johan

Ooooh, echt geen zin om een blok te schrijven!!! Het zijn echt onze laatste dagen hier en gezien de weersberichten die we vanuit Nederland horen, hebben we echt geen zin om terug te gaan. Nou ja, wel om alle familieleden  en vrienden weer te spreken natuurlijk, maar dan razend snel weer terug.

Niels had hier blijkbaar ook al last van! Kort blokje hoor, de Lange. Helemaal vergeten dat de heren tijdens de nachtelijke game drive, de landrover uit moesten. Brian, de ranger bedacht dat het leuk zou zijn om van het pad af te wijken!! En waar moeders altijd al bang voor zijn bij zulke ideeën gebeurde, muur vast in de modder. Johan zei nog toen ik mijn bezorgdheid uitsprak, hij weet echt wel wat hij doet hoor, ja,ja!! Tess lag helemaal in een deuk, ikzelf kreeg een lichte vorm van een paniek aanval. Zag het al voor me, wij in een landrover, met nog een Duits stelletje wachten tot een ander vervoersmiddel ons zou komen redden en ondertussen wilde dieren rond de randrover met hevige trek! Brrr. Echter waar het regel is om in het park de auto niet te verlaten, vroeg Brian de heren doodleuk, of ze de landrover zouden willen duwen!! Tess gaf zonder mededogen aan blij te zijn geen man te zijn. Ik zag het helemaal niet zitten, de wilde dieren die daar rondlopen en de slangen die er rondkruipen, maar  de heren stoer als ze zijn gingen in hun teenslippers naar buiten. Inderdaad na enkele pogingen konden we verder reizen, de enige die iets heeft opgelopen is Niels (vandaar dat hij dit niet benoemd heeft) het deurtje van de landrover belande namelijk tegen zijn hoofd.

Eenmaal terug bij onze accommodatie, bleken er op nog geen twee honderd meter afstand twee neushoorns in de straat de wandelen, echt bizar, het heeft namelijk bijna twee weken geduurd voor we deze gespot hadden. (in vol ornaat)

De dag dat we naar Kaapstad vlogen was het prachtig weer, we waren benieuwd waar we de komende drie nachten zouden verblijven. Dat is erg leuk van deze reis, je wordt telkens opnieuw verrast. De buitenkant oogde niet echt super, dus ik stelde mijn verwachting bij. Echter de binnenkant was super, drie oude panden die ze open gebroken hebben en waar verschillende kamers zijn  gemaakt, zonder dat ze sfeer van het oude pand hebben aangetast.

De kennismaking met Kaapstad en het daarbij behorende Waterfront  was een verassende, het leek namelijk helemaal niet op het Afrika waar we hiervoor kennis mee hadden gemaakt. Dit is gewoon een heel moderne wereldstad!

Met een prachtig winkelcentrum en een heel fijn strand, waar we volop van hebben genoten.

We hebben de volgende dag kennis gemaakt met de Robben op duikerseiland (wat een geur hebben die uitwerpselen),  Kaap de goede hoop bezocht en kennisgemaakt met de pinguïns van Zuid Afrika, door ons al snel Harry genoemd, ik hoop niet dat ik hier iemand mee beledig!

S’avonds opnieuw het Waterfront bezocht en heerlijk gegeten! Ook deze avond, net als de avond ervoor, met zijn vieren op de achterbank van een taxi. OEFF. De taxichauffeur heeft moeite om de locatie te vinden waar we verblijven en is bijna heel Kaapstad met ons rondgeren. Na twee weken (wel gedoucht hoor) maar wel met veel dezelfde gedragen kleding, opgestapeld op de achterbank, arme taxichauffeur, er was dus zeler geen opzet in het spel om de meter door te laten tikken, kan ik U verzekeren, hij was erg blij dat hij ons kon uitladen!

vanmorgen  stond het bezichtigen van een botanische tuin op het programma, echter na het programma van de dag ervoor, hebben we na “goed”overleg (dit na twee weken bij elkaar op de lip te hebben gezeten) besloten om dit maar te skippen. Wij vonden zelf dat we wel een dagje strand hadden verdient. Het was super, ben bang dat we hier nog veel spijt van krijgen, ze spotten nu kreeften in Kaapstad!

Vanavond bezoeken we de Tafelberg, en gaan hier genieten van de mooie zonsondergang. Daarna, hoe kan het ook anders opnieuw genieten van de omgeving en het eten in het Waterfront, alleen Tess nog even duidelijk maken dat we niet gaan winkelen!! En dan heerlijk slapen in de kingsize.

Liefs Herna

Blog 31 december, 1 - 2 januari:

Na 3 dagen in the middle of nowhere en dus geen internet te hebben gehad, eindelijk DE LANG(E) VERWACHTE BLOG.

31 december:

De night before hebben we trouw tot 12 uur gewacht om onze traditionele verjaardagsinleiding te vieren.
Onze lieve broertje Niels werd 16 en mocht dus voor het eerst een biertje drinken, dit was dus maar voor korte duur want om
half 1 kon deze jongen niet meer en zijn wij allen maar lekker ons bed ingedoken.

de volgende ochtend zijn we met z'n allen voor het laatst wezen ontbijten in Hippo's Hollow waarna we een lange rit hebben gemaakt richting
Reilly's Rock in Swaziland. We moesten eerst een grens oversteken.
De verwachtingen waren niet al te groot, Swaziland is een niet al te modern land met een donkere bevolking. Ze leven er vooral in ronde kleine hutjes
omdat ze geloven dat de duivel/demonen zich in de hoeken van een huis/hut kunnen verschuilen.
Onze verwachting was dat wij tussen de toeristen in OOK VAN DIE RONDE HUTJES zouden overnachten.

Toen wij op het park aankwamen en een aardig eindje door de bush bush hadden gereden troffen we een heel oud engels/koloniaals landhuis aan, tessa stapte
als eerst binnen en had de vraag of dit de receptie was, het antwoord was NEE waarbij de twee gastvrouwen helemaal in een deuk lagen. DIT WAS HET HUIS
VAN DE KIDS!! Met in de woonkamer een openhaard en een veranda om het gehele huis heen. Echt een GE-WEL-DI-GE verassing!

Achter het huis van de kids stond nog een groot huis wat een bibliotheek/museumpje was en daarachter bevond zich een huis waar de keuken/eetkamer
en de overige slaapkamers waren.
Dit alles stond centraal in een ENORM natuurreservaat dat onder beheer van MR. Reilly stond, die dit hele gebeuren heeft opgebouwd in de loop van zijn
leven.
Mr. Reilly is een bekend en zeer gerespecteerd man in Swaziland die gasten had als bijvoorbeeld ons eigen (njah, eigen??) prins Olifanth Beernhard.

S'avond hadden we een braai, waar we samen met een 3 tal andere mensen hebben gegeten. Als verassing kreeg niels van het reisbureau een grote taart
met daarop 'Niels 16' geschreven. Deze taart was zo groot dat we hem met de andere 3 mensen en de bediening hebben gedeeld.

Om 10 uur s'avonds kon Yvonne niet meer en is maar gaan slapen terwijl wij ons opmaakten voor de 12 uur. We hadden een super mooie plek uitgezocht waarbij we uitzicht
 hadden op (wat het leek een grote stad) en met grote verwachtingen bleven wij tanken tot de klok (van 200 km verderop) 12 uur begon te slaan.
Een ENORM spektakel van vuurwerk en geweerschoten luidden ons nieuwjaar in (NOT!!). Het was behoorlijk rustig en hier en daar zagen we een vuurpijl tot het moment
dat beneden al het stroom uitviel en wij uitkeken op het donker.

We wensten de Canadees en New Yorker (is een Amerikaan, i know) de beste wensen voor het nieuwe jaar en zijn op een voor jullie relatief vroeg tijdstip gaan slapen,
want de volgende dag zat er al weer aan te komen.

1 januari:

Opstaan was lastig, de wijn deed goed zijn werk. Was ik maar gewend aan wijndrinken dacht ik bij mezelf.
We hoefden niet zo vroeg op te staan want deze dag was voor onszelf. WIJ mochten deze dag invullen en dat is hiervoor nog niet gebeurt.
We besloten naar beneden te rijden en het 'main camp' te ontdekken. Hier kon je paardrijden, wandelen, zwemmen en mountainbiken.
Niels, ma en Tess besloten te gaan paardrijden. Pa zag dit letterlijk niet zitten en besloot zijn mountainbike maar te pakken en ik had m'n
wandelschoenen toch maar thuis gelaten dus besloot lekker in m'n eentje te gaan wandelen.
Het was echt een super route waarbij je langs beekjes kwam, onder en boven bomen door moest klauteren, bergen beklimmen en dalen en hier en daar
wilde beesten tegenkwam. (krokodillen, slangen, impala's enz enz) Dus iedereen heeft die middag zijn/haar alcohol van de vorige dag er weer uit
kunnen zweten.

Toen we aan het eind van de middag terugkwamen was ik bekaf en ben ik gaan slapen, Niels idem.
Mr Reily (DE grote man) bleek aanwezig bij ons verblijf, dit bleek hij bijna iedere dag te doen, genietend van zijn oude dag.
(Wat er tijdens mijn slaap is gebeurd zal iemand anders vertellen.)

S'avonds kwamen de nieuwe gasten waardoor het ineens stukken drukker werd bij Reilly's Rock, 4 Nederlanders en 5 Duitsers.
Dit was wel wennen want we waren wel gehecht aan de rust, maargoed.. (anti Rotterdam)

2 januari:

Niels en ik werden al vroeg gewekt, half 8, terwijl we om half 9 pas op hoefde te staan.
Dit omdat Mr. Reilly ons had uitgenodigt met hem mee te gaan om offroad in zijn heule oude jeep door het reservaat te rijden en wild te spotten.
Dit was zo'n grote eer dat ik zelfs mijn nest uit ben getijgerd om mee te gaan. Dit was zo'n mooie ervaring om met zo'n gepasioneerd man (75!) van de paden
af te wenden en bizar hoge rotsen op te rijden om zo op plekken te komen waar je normaal nooit mag komen. Uitendelijk na de tour heeft hij ons (net zoals
opa) zijn fruitbomen laten zien. Hier groeiden de meest rare vruchten die zelfs opa nooit heeft gezien!

Na dit alles moesten we helaas afscheid nemen van Reilly's Rock en Mr. Reilly himself. We stapten weer in onze bus en hebben en behoorlijk eindje moeten rijden
richting Zuid-Afrika. Om kwart voor 5 s'avonds kwamen we pas aan in St. Lucia waar we nu zitten. Heel toevallig heet de familie waar dit resort van is ook de Lange.
Het is hier bloedheet, ongeveer 35 graden.
Vanavond hebben we weer gebraaid met de familie en hebben we verder niets meer gehad in de vorm van een programma, vandaar dat ik nu de tijd heb om 2 uur te gaan
zitten voor een blog!:O

Morgen moeten we weer vroeg op want we worden om 05.15uur al opgehaald voor de safari!
Dus Niels, aan jou de eer om hier morgen een mooi blog over te schrijven.
Bij dezen leg ik de bal bij u neer;)

Dirjan

Dag 4 en 5

We lagen inderdaad voor ons doen erg vroeg 21.30 uur in bed. Sorry Rianne, je smsje voor je verjaardag was een uur te vroeg maar wel gemeend.

Yvonne beloofde gezien het diner van de avond ervoor, er op toe te zien dat ons ontbijtpakket om 05.30 uur zou klaar staan (dit na 3 gesprekken met de manager van het hotel) J, deze manager wachtte ons hoogst persoonlijk (iets later maar dat lichten wij nader toe)op bij de receptie. De koffie, thee, koek en het ontbijtpakket stonden al op ons te wachten.

Ook Werner (onze chauffeur en gids voor de komende dagen in het Krugerpark) en zijn stoere open landrover, stonden al op de parkeerplaats. Na de koffie nog snel een sigaretje, tot lichte ergernis van Werner die het al wat aan de late kant vond. “Je wilt toch wel graag de big 5 zien”.

Na Niels en Dirjan was nu Tess wat aan de late kant, (geen tv, geen internet, om half tien na bed, wij zijn bang dat de telefoonrekening na de vakantie zal volgen pfff J). Je moet wel je sociale contacten onderhouden.

Mocht ons  haar nog enigszins toonbaar zijn geweest, na een rit in een open jeep, met zo’n 100 km per uur, ik zal u de verdere details besparen, de wilde dieren hadden die dag veel te bekijken, maar wij ook!

Het is een zeer indrukwekkende ervaring om in het Krugerpark rond te rijden en de dieren in hun leefwereld te observeren.  Werner gaf ons van alle dieren en planten nadere informatie.

Werner en Tess konden het goed met elkaar vinden, hier deden ook wij ons voordeel mee.

Zo konden we roken, eten en drinken in de landrover, wat normaal niet is toegestaan.

Wel jammer dat hij alleen stopte als Tess een sigaret wilde opsteken, wat niet mee valt in een open jeep, maar wij klagen niet. Herna werd lichtelijk panisch toen een olifant ons op 2 meter benaderde,

De avond werd afgesloten met een afrika groep, in het hotel (we mogen volgens Werner geen Afrikaans zeggen), die zang en dans ten toneel voerden, waarna we konden aanvallen aan een heerlijk buffet.

Vanmorgen (30 december) nog iets vroeger uit de veren, omdat we nog 2 dieren van de big 5 nog niet hadden gespot. Helaas bleek dat Dirjan de hele nacht ziek is geweest, hij kon dus niet mee op de safari, gelukkig heeft duizendpoot Yvonne, geregeld bij Dirjan om de deur gekeken en wat medicatie voor hem geregeld. Gelukkig voelt hij zich op dit moment wat beter.

Wij hadden wederom een fantastische dag in het Krugerpark.  Het is echt een hele ervaring, als het goed is en het internet werkt, dan zal Tess, onze privé fotograaf, de foto’s op de site zetten.

Naast alle informatie die Werner ons gaf over de dierenwereld, heeft hij ook ons
Afrikaans bijgespijkerd. Wiej heb a blye dag hat.

Vanavond nog een diner en het inluiden van Niels zijn 16^e verjaardag, (en die van opa). Dus dubbel op! Maar goed, morgenvroeg pas om 07.45 er uit om de reis voort te zetten naar Swaziland, hierover zal Dirjan nader berichten.

Herna en Johan.

Over dates gesproken, ik heb geen flauw idee wat voor ‘date’ het is. De tijd gaat hier voorbij alsof het bier is. Wat mij betreft is het maandag en leef ik volop in het zomerse mei. Alhoewel, ook hier plenst het water met bakken uit de lucht. Toch blijft het korte broekenweer en is het heerlijk om buiten te zijn in dit mooie Zuid-Afrika.
Een kleine samenvatting van begin tot eind:
Om te beginnen bij het begin, de vlucht ging behoorlijk vlug. Toen we bij onze gate aan het wachten waren kwam Floortje Dessing nog even aanrennen, die vloog ook richting Johannesburg.
Die avond kwamen we aan bij het hotel in Johannesburg met onze (super leuke) gids Yvonne. Een groot en fijn hotel waar de Afrikanen er een halfuur over deden om 1 biertje te tappen. Dus daar hebben we ook nog even gezeten om ’s ochtends alweer op pad te gaan om een hele reis te maken richting Hannah’s Lodge, wat ‘Geschenk van God’ betekend en dat was het, een Lodge waar we een zogenaamde ‘gamedrive’ (safari) gingen maken en waar we zouden overnachten. Onderweg zijn we nog bij plaatjes gestopt om even wat te eten of souvenirs te kijken.
Tegen 3 uur kwamen we aan bij Hannah’s en zagen we richting de lodge al wilde beesten rondlopen, deze hebben we natuurlijk gelijk gefotografeerd. Nadat we de koffers in ons hutje hadden gezet (of laten zetten, niet discriminerend bedoeld, maar ‘zwartmannen’ zijn heel handig voor je bagage) zijn we op onze eerste gamedrive geweest. In een soort jeep zijn we met een zwartman in de bushbush geweest om dieren te spotten. Wat we hebben gezien zullen jullie terugzien foto’s die ik heb gemaakt onderweg.
Na de gamedrive zijn we terug gegaan naar de Lodge om te gaan eten, dit was een heerlijk buffet in het prachtige Hannah’s Lodge. Na het eten waren we eigenlijk al heel erg moe, maar hebben onze krachten gebundeld om nog een drankje te drinken gezamenlijk. Dit bleef ook daadwerkelijk bij een drankje, omdat iedereen kapot was en we uitendelijk rond half 10 al in bed belanden.

De volgende morgen vertrokken we alweer naar de volgende locatie, naar vandaag. We hebben een panoramaroute gereden, dit zijn drie locaties die we absoluut moesten hebben gezien in Zuid-Afrika, foto’s volgen! Na de panoramaroute zijn we nog naar een oud goudzoekersdorpje geweest en hebben geluncht in Graskop.

Inmiddels zitten we nu in ‘Hippo Hollows’, een lodge nabij het Kruger park. Hippo Hollows... Een tot nu toe verblijf met behoorlijk wat verhalen, maar daar gaan papa en mama meer over vertellen.

Veel liefs en knuffels uit Zuid Afrika!

De verjaardag van Herna is achter de rug. Geen excuus meer om nu toch echt te beginnen met het inpakken van alle spullen.

Momenteel regent het in Zuid Afrika, help wat neem je allemaal mee!

In iedergeval de regenjassen van Hetty en de verrekijker van Ans.

De kids lijken zich hier totaal niet druk om te maken, die liggen nog lekker op één oor.